Değerli Dostlar; sizlerle “iyi niyetten beslenenler/itinayla iyi niyetimizi suistimal eden” insanlarla ilgili paylaşımda bulunalım istedim. Bu hayatta takdire şayan insanlar; kendi çabası ve alın teriyle bir yerlere gelebilmiş insanlardır. Takdir etmediğim ve sevmediğim insanların başında ise kendi çıkarları için insan seçen, işleri bittiği zaman da kullandıkları insanları bir anda silen, vefadan bir haber; yani “iyi niyetten beslenen/itinayla iyi niyeti suistimal eden” insanlar gelir. Onlar insanları sevmek veya yardım etmek için değil sömürmek için yaşarlar. “Tecrübeyle sabit” dediğinizi duyar gibiyim. Hatta sizlerin yani bizlerin yaptığı iyiliği mecburiyet gibi görür bu insanlar. Bizler onlara iyilik yapmıyor da bizde ki haklarını veriyoruz gibi düşünürler. Sanki biz buna mecburmuşuz gibi görürler. İnanın yok böyle bir dünya. Oysa iyi niyet, sosyal ilişkilerin temel yapı taşlarından biridir ve güven, dostluk, sevgi gibi değerlerin varlığı için şarttır. Ancak bazen, saf duygularımız ve yardımsever yaklaşımlarımız, beklenmedik şekillerde suistimal edilebilir. İyi niyetinizin suistimal edilmesi, çeşitli şekillerde karşımıza çıkabilir: Üzerimizdeki yükün artması, sürekli olarak başkalarının problemlerine çözüm bulmaya çalışmak, maddi veya duygusal olarak sömürülmek gibi. Çevremizde bulunan bu insanları nasıl tanırız? 1)    Güçlü iletişim becerileri vardır.  Güzel konuşur, duygularla süsleyerek inandırıcılıklarını arttırırlar.(Güzel iletişim becerisi olan iyi niyetli insanları tenzih ediyorum.) 2)    Önce zayıf noktayı tespit eder, bütün stratejilerini bunun üzerine kurarlar. 3)    Sabırlıdırlar. Menfaat büyükse yıllarca bekleyebilirler. 4)    İyi oyuncudurlar. Sana, oldukları gibi değil görmek istediğin kişi gibi görünürler. 5)    Çevrende de iyi geçirirler.  Kaleyi genellikle içten fethederler. 6)    Küçük iyilikleri asla ihmal etmezler. Önce güven inşa eder,  sonra da güveni kullanırlar. (Kaz gelecek yerden tavuk esirgemezler.) 7)    İstediklerini alamaz iseler çirkinleşirler.  O an gerçek yüzlerini görüp,  “ben bunu nasıl fark edemedim” diye kendinize kızarsınız. Çünkü mesele hiçbir zaman dostluk değil menfaattir. Ezop masallarında anlatılan “Karga ile Koyun” fablında şöyle bir bölüm vardır: Baş belası bir Karga, koyunun sırtına konar. Koyun istemese de onu uzun süre taşır. En sonunda “Bir köpeğe bunu yapsaydın dişlerinin tadını alırdın” der. Karga ise şu cevabı verir: Ben kime zorbalık edeceğimi, kime boyun eğeceğimi iyi bilirim” der. Hikâye burada biter fakat mesajı nettir: Bazı insanlar güçlüye yanaşır, zayıfa yük olur. Cesaretleri karakterinden değil karşılarındaki insanın iyi niyetinden gelir. Bu sebeple herkesle aynı mesafede durmamak gerekir.  Herkesi sırtında taşımak zorunda değilsin.  Kimin yanında durduğunu, ne kadar durduğunu ve nelere göz yumduğunu bilmen gerekiyor. Çünkü bazı insanlar,  sınır görmedikleri yerde durmayı bilmezler ve kesinlikle durmayı öğrenmezler. Kendilerine her şeyi hak bilirler. Onlara çizeceğiniz sınır hadlerini bildirecektir.