03 MART 2021 Çarşamba 11:52
NURSİMA POLA
NURSİMA POLA
Giriş Tarihi : 21-01-2021 15:54

MASUM ÇOCUKLUĞUM

Bugün pencereme vuran yağmur damlalarının acımasızlığı ve onların konuştuğu dil olan masum çocukluğum ile uyandım. Ne zaman bir yerde yağmur ve ağaç görsem aklımdan hiç çıkmayan çocukluğumu düşünürüm. Hayatım boyunca duyduklarıma değil hissettiklerime inandım. Duyduklarım hissiyata dönüşmüyorsa o kelam benim için bir hiçtir. Dilerseniz çocukluğumun masumluğuna kısa bir yolculuk yapalım.

Ailem ve ben arasındaki iletişimde hep bir kopukluk oldu. Buna rağmen sevgi konuşmakla değil hissetmekle , hissettirmekle oluyor - muş!!! Bunu 35 yaşına gelene kadar kavrayamamıştım. Aslında olan benim yani biricik kızları Semra ile kurduğu bağ olan sevgi ve bağlılık hissiyatıymış. Çocukken onları çok suçluyordum. Niye fazla konuşmuyoruz diye. Hatta her böyle düşündüğümde o zamanki tek dostum gördüğüm mandalina ağacına sığınırdım. Şimdilerde  ise pencere camlarına sertçe vuran yağmur, özenle seçilmiş başucu kitabım ve dumanı üstünde kahve tek dostum. Mandalina ağacım dert saydığım bütün meseleleri dinlerdi.  Belkide ağzı olsa dinlemeyecek. Kim bilir? Çok kutsal benim için annelik gibi. Annem Ayşe, Babam Ali, Abim Yahya'ya tek tek teşekkür  ve şükür ediyorum. Şimdilerde tek düşündüğüm şey alışkanlıklarımın düşünce yapıma göre değişmesi oluyor. Ben sıcacık sobanın yanında mütevazi bir hayat sürerken de şu an köşe yazarlığı ile başlayıp ünlü bir yazar olduğumda da mutluyum. Değişen benim hayatım değil benim düşünce yapım.  Anne olmak çocukluktaki düşünce yapımı değiştirdi. Sevginin kelamlarla değil hislerle dans ettiğini artık kavrayabiliyorum. İyi kii anne olup alışkanlıklarım değişti.

Bana yağmurun,  kitabın ve kahvenin eşlik ettiği gibi eşlik etmedi kimse. Ne yalnızlığıma ne de sevgi gösterme çabama. Beni ben yapan ailem hissiyat olarak  kahvem, kitabım ve yağmurun pencereme sertçe vuruşları maddesel olarak ruhuma eşlik ettiler. Benimle mezara kadar gidecek olan bunlar ve hep böyle olmaya  devam edecek. Maddi olarak değişse bile hissiyat hiç değişmeyecek.  Son satırlarda söylemek istediğim yağmurun sertçe vuruşları benim ailemle yok denecek kadar az olan iletişimimi, özenle seçilmiş kitabım hayatıma özenle aldığım insanları, dumanı üstünde kahvem ise sıcacık, taptaze ve yeni kavrayabildiğim aile sevgisini simgeliyor. Bu yüzden beni ben yapanlar benliğimle beni simgeleyerek yoluma yoluyla devam edecekler.

 

NELER SÖYLENDİ?
@
NAMAZ VAKİTLERİ
PUAN DURUMU
HAVA DURUMU
Gazete Manşetleri
ANKET OYLAMA TÜMÜ
Yeni web sitemizi beğendiniz mi?
E-Bülten Kayıt
ARŞİV ARAMA